Operasie reg-ruk…

Dit gaan goed. Wag, laat ek dit eerder nie hardop dink of sê nie.   Wat sê my vriendin altyd?  “Ek voel content…”  In balans?

So paar dae ná die Laatlam se atletiek-insident het ek en die Mister ‘n ernstige gesprek gehad.  Ons stamp lelik koppe oor die Laatlam se opvoeding en dissipline.  Ek is die streng een wat glo in roetine en struktuur (behalwe naweke, dan kan mens mos bietjie negotiate).  Hý is weer ene wat glad nie sy stem verhef nie en toelaat dat sy dogtertjie oor hom loop.  Ek glo dat die plat-hand op sy tyd wondere verrig en hý glo weer dat pakslae grens aan mishandeling. Dit irriteer my so!  Dan sê ek vir hom:  “Kyk hoe awesome is ek!  Ék is gebliksem as kind!”  Dan sal hy terug kap:  “Ja?  En?  Nou vra ek jou:  Is jy ‘n gebalanseerde volwassene?”  Dan bly ek maar stil want ek is nie eintlik so awesome soos ek reken nie …

Ons het mekaar halfpad ontmoet en ooreengekom om ‘n paar basiese reëls vir die volgende drie maande vir die Laatlam  neer te lê om te kyk of dinge dalk beter gaan.  Nie moerse goed nie.  Baby-steps.  Die hele huishouding kan nie omvêr gegooi word vir ‘n vierjarige nie.

Ons klink soos regte asshole-ouers maar dit gaan beter.  Sommer baie…

  • Geen lekkers, chips, koekies en kak tussen maaltye nie. As sy honger is dan kan sy ‘n vrug of yogurt kry.  Ná aandete kan sy EEN lekkerny kry.
  • Ons koop net Saterdae ‘n 2 liter gaskoeldrank. Dit is die gaskoeldrank vir die gesin vir die week.  Verder kan sy melk, water, tee of vrugtesap drink.
  • Die Laatlam se kamer is haar enigste “angry-zone”. As sy wil huil van woede en kwaad is, mag sy dit slegs in haar kamer gaan doen en geen ander vertrek in en om die huis nie.  As sy haar stem teenoor ons verhef dan vat ons haar ook onmiddelik na haar kamer toe.  Ons wag nie tot dit eskaleer in ‘n volslae cat-fight
  • Sy mag vir ‘n maand glad nie saam met ons winkels toe gaan nie omdat sy haarself nie kan gedra nie. As dit weer gebeur, dan word sy vir nog ‘n maand ge-“shop-ban”.
  • Etenstyd is etenstyd. Bad-tyd is bad-tyd en slaap-tyd is slaap-tyd.  Soos ek genoem het kan mens naweke so bietjie onderhandel.
  • Met bad-tyd dan begin ons die geraas in die huis afskaal en ligte sagter stel. Teen die tyd dat sy klaar gebad is, is sy baie rustiger en reg vir haar bed-tyd stories.
  • Ek het ‘n klomp van my kuns-goeters, verf, embellishments, glitter, krale, gom en papiere uitgehaal en vir haar gegee om haarself besig te hou. Sy kan vir maklik ‘n uur haarself so besig hou.

Vir eers is dit ál aanpassings wat ons gemaak het maar die verskil in haar gedrag is merkwaardig.  Ons beleef nou net so een keer elke tweede dag ‘n uitbarsting en sy gaan nou selfs na haar eie bed toe as sy in die aand moeg raak – ons het ons bed weer terug!

Die kind is baie eienaardig…  ek sien die laaste tyd op haar dresser lê klein stukkies papier wat opgeskeer is en dan gooi ek dit weg.  Later lê daar weer flentertjies papier.  Ek hou haar toe dop.  Sy vat ‘n vel papier, skeer hom en sit die papiertjies op die tafel in haar kamer.  Later, as sy weer in haar kamer kom, dan skeer sy verder… tot daar net piepklein stukkies papier oorbly wat ek dan weggooi.  Dan begin sy net van voor af.  Ek weet nie… dalk is dit haar manier om stoom af te blaas.  Maar, sy lyk gelukkig en dit is al wat nou saak maak.

Dalk is daar is tog ‘n liggie in sig!

 

Friday Playback

  1. “Numb”– U2
  2. Rock of Ages”– Def Leppard
  3. “Fallin’ Apart” – All American Rejects
  4. “Heartbreak Monday”– Arno Carstens
  5. “Wonder Bo Wonder”– Die Heuwels Fantasties
  6. “Run To The Water”– Live
  7. “About A Girl”– Nirvana
  8. “Barcelona”– Freddy Mercury & Montserrat Caballé
  9. “Trash”– The Whip
  10. “Resistance”– Muse

Nommer 10 is my “angry song” en ek beveel hom sterk aan vir mense wat, veral, bedruk en onderdruk voel.  Dan sing jy ‘n ding MAL.  Ek belowe jy sal beter voel…

63575588f4ad24c55131a4956033db80.jpg

Nog ‘n ding… Arno Carstens kan my maar piets!

Arno C.jpg

Lekker naweek, my kwepers!

Dit is MY hoek!

Ek kyk Sondagaand Carte Blanche oor die Nigeriërs in Rosettenville.  Vir weke al volg ek die berigte in die koerante.  En ek hou my mond want anders ek mos nou ‘n Xenophobe of ‘n Rêssêst…  Maar nou gaan ek my bek uitspoel!

In die twintig plus jaar wat ek werk, ‘n eerlike bydrae maak tot die gemeenskap en ekonomie en… wag… wag… hier kom dit… BE-FOKKEN-LASTING betaal, het ek persoonlik nog geen maar géén opregte Nigeriër teëgekom nie.  Ek het ‘n paar jare terug aan een ‘n huis verhuur wat wél wettig in die land was, ‘n wettige werk gehad het plus ‘n bankrekening.  Hy het elke maand sy huurgeld stiptelik betaal en met inspeksies wat alles piekfyn.  Maar toe hy die dag moes uittrek omdat die eiendom verkoop was, was hy so onredelik dat hy die huis gelos het met nie één enkele ruit in plek nie.  Die oond en al wat ‘n kraan was weg en die tuin het soos ‘n oerwoud gelyk.

Die tweede keer het ek aan ‘n vrou ‘n kantoorspasie gehuur – ook maar net vir ‘n maand en ‘n aand en toe sy vasbrand en wil uittrek toe deel ek haar mee dat sy nie haar sleuteldeposito gaan terugkry nie omdat sy nie genoegsame kennis gegee het om te ontruim nie.  Sy het op my begin skree en op haar geld aangedring.  My nogals ge”tune” dat sy regte geswot het!  “Then why the fuck are you a nail-technician (nogal) if you studied law?!” het ek teruggeskree…

Die derde keer was weer  aan een wat ‘n kantoor gehuur het.  Kastig ‘n “events planner”.  Hy was skaars twee weke in besigheid toe kry ek klagtes van my ander (swart) huurders dat die man hulle bang maak.  “He’s a Sangoma… we don’t want that kind here.  It’s not good for business.  Get rid of him or we’re not paying rent.”  Nou wat doen mens?  Ek het ‘n onbeplande inspeksie gedoen en hom op heterdaad betrap waar hy besig was op ‘n vrou te “genees”, aapstert in die een hand en dolosse in die ander.  Binne ‘n uur was al sy goetertjies opgepak.  Om die ander huurders gerus te stel het ek dieselfde dag ‘n swart pastoor gekry om die plek te salf en al die goggas uit te bid.

Met die FAIS en FICA wette wat streng toegepas word, het ek met verloop van tyd opgehou om met hulle besigheid te doen.  Elke liewe een wat aansoek doen om ‘n plek te huur kan nie ‘n wettige paspoort, bankstate, salarisstate of bewys van adres gee nie.  En dit pas my.  Ek wíl nie met hulle besigheid doen nie.  Hulle is ‘n onredelike en agressiewe nasie en ek vertrou hulle nie.

Hier waar ek werk, lyk dit baie soos Rosettenville.  Met ander woorde dit lyk uiters kak.  Oral is verweerde gazebos waar elkeen ‘n lewe probeer maak.  Die een verkoop los sigarette, vuurhoutjies, lekkers en vrugte.  Die ander ene maak vetkoek.  Nog ene verkoop gaar kaboem-mielies.  ‘n Ander ene vleg hare.  Ek kyk al bo-oor hulle.  Dit pla my nie meer nie.  Ek wens net hulle wil nie so mors nie…  Dan kry jy die Nigeriërs wat op hoeke staan en pamflette uitdeel. Die een week word goedkoop aborsies belowe.  Die ander week groter piele.  Dán, die belofte dat jou eks terug na jou sal kom (o, fok net nie dit nie!).  Kom ons noem hom dokter. “H”.  Dr. “H” kan selfs vir jou ‘n salfie aanmaak wat jou boude groter maak – Lekke’ paar stêrre om ‘n piesang in te bêre!

Toe die somer kom toe besluit dr. “H” se Nigeriërs dat my gebou se afdak ‘n lekker plek is om te werk.  Op die hoek, baie voete, lekker koel en skoon.  Ek kyk hulle so die dag want ek is nou net mooi dik vir dié lot wat op my turf kom staan en besigheid bedryf.  En dan het hulle nog die cheek om my nog te chaff as ek verby hulle loop. Ek vra toe my kollega, Alisson wát die storie met die pamflette is.  “Jy weet hierdie haar salon hier agter?  Dit is nie regtig ‘n salon nie.  Dit is ‘n drug-den en dr. “H” is die groot man.  Die Nigerians gee die pamflette, maar dit is nie vir muti nie.  Die junkies wéét dit en só weet hulle hoe om die drugs te kry.  Dan loop hulle net twintig meter verder en gaan spuit die krokkodil daar waar die wêreld hulle kan sien.  Ons almal in die township weet van die haarsalon en die drugs en dít is hoekom hulle eerder in die dorp is.  Want die mense by die township is moeg vir die drugs en prostitutes.  Hulle wil daai plekke af brand!”

Nê!  Vertel sy my toe mos ‘n ding!

Alisson se woorde was skaars koud toe sien ek polieste van alle kante afkom en waaragtig arresteer hulle ‘n Nigeriër op my hoek!  Tóé weet ek.  Hierdie rumours is nie kak nie, hoor!

Die volgende oggend is ek gewapen met my pepper-spray en ek gaan vra vir elke liewe teer-tang wat pamflette uitgee om ‘n ander hoek te gaan soek en dat dit privaat eiendom is.  Ek het eers mooi gepraat maar hulle het net gegrinnik en gemaak of hulle my nie verstaan nie.  Kyk!  Toe fokken trek hierdie blond se gat mos in ‘n krul.  Ek vat toe ‘n pamflet en gaan bel vir dokter “H” persoonlik.  “Listen here.  I saw one of your guys getting arrested here yesterday.  You know and I know that you are busy with illicit business.  So, tell your men to get the fuck off my corner.  I don’t EVER want to see them again!”

Dit is nou al ‘n maand en ‘n half.  Die polisie het nog sweet-blou-bôggerol aan die haarsalon gedoen nie (o, glo my! daar was al baie tip-off’s!) , maar daar is nie een Nigeriër binne ‘n radius van twintig meter van die gebou waar ek werk nie.

Nou besef ek ‘n lelike ding… ek kan dwelmsmouse handle, maar nie ‘n vierjarige nie!

Wanneer ‘n tantrum nie meer ‘n tantrum is nie…

Ek sweer ek word deesdae gestraf vir al die dergelike kak wat ek as kind aangevang het!

Daar was so ‘n jaar terug ‘n video wat die rondte gedoen het van ‘n kind wat só moerig is vir sy ma dat hy blou-moord skree en die kar se stoele begin skop het.  Die kommentaar op die video was dat die ma veronderstel is om die wit rook uit daai kind te slaan.  Nou ja… ek sweer ek sal nooit weer enige ma veroordeel nie…

Dié van julle wat weet, is bewus daarvan dat die Laatlam al van verlede jaar met ‘n tjank-probleempie sit.  Selfs ék wat al deur hordes liefdestelleurstellings, twee egskeidings en tye van baie diep depressie en woede gegaan het, het nog nooit soveel pis-sessies soos daai kind van my beleef nie.  En dit eskaleer…

Dit het begin met ‘n geween as sy nie haar sin gekry het nie… maar deesdae bou die snikke momentum teen die spoed van lig en voordat ek myself kan kry dan sit ek midde-in ‘n histerie.  En dit maak my BÁNG!

Hierdie naweek was Lelik met ‘n hoofletter “L”!

Dit het eintlik al Donderdagaand begin.  Soos gewoonlik het ek en die Laatlam die middag by die huis gekom en alles was skoon met alles op sy plek.  Nog voordat die eerste Checkers sak uitgepak is, het die TV kamer al gelyk asof ‘n orkaan hom getref het.  Kussings op die vloer, teddies, poppe, blokkies, komberse, kryte… alles wat in die Laatlam se kamer hoort was in die TV kamer.  Ek sweer, as sy sterk genoeg was dan het sy seker haar bed en dresser óók soontoe gesleep!  En my moer pomp want ek mis die dae wat ek ná ete ‘n whiskey in ‘n skoon TV kamer kon gaan drink…  Nou is dit meer ‘n geval van ek drink ‘n SKOON whiskey in ‘n deurmekaar TV kamer.

Ek was besig om bunny-chow te maak en so teen 19:00 vra ek die mister om haar te bad want ek kyk die kind so en sy raak net ál moeiliker en kom nie tot ruste nie.  Teen daardie tyd toe lyk ons kamer en die grasperk óók al soos die hond se gat want sy kan nie op een plek sit en speel nie.  Die Mister het haar nog so gepaai:  “Ag kom nou sweetie-pie… moenie lelik wees met my nie.  Kom ons gaan bad.  Toe, ons hoef nie hare te was nie want mamma het gisteraand jou hare gewas.  Pappa  sal vir jou bubble-bath ingooi…” Fokkit!  Dis elke aand ‘n gat-lekkery en gesukkel!  En dan moan hy dat hy nie genoeg seks kry nie.  Dit is omdat ons daagliks omring word deur chaos en dit raak net erger… dit suig die lewe uit my uit!

Net daar gooi ek die paplepel neer en bliksem die deksel terug op die pot en daar gat’ ek.  Ek gooi toe badwater in, gryp die Laatlam aan die arm en pluk haar klere af en sit haar in die bad.  Ek gluur toe die Mister aan en sis:  “Is dit só dônners moeilik!?” Maar kyk, teen daardie tyd toe skree die Laatlam blou-moord! En sy sê ons sleg… “Julle is vieslik!” en allerhande uitlatings wat vierjariges nie veronderstel is om te maak nie.  Ek het nog so gevoel hoe begin my nek jeuk (as ek só moerig raak dat my nek begin jeuk dán is die gort gaar!) en toe sê ek vir die Mister dat hy beheer oor die situasie moet neem want “vanaand kak ‘n ding wat laf raak!”  Hy het haar so deur die histerie gebad en aangetrek (en sy het ons nog ‘n paar keer sleg gesê en stoeltjies en goed rond gegooi) en skielik was daar doodse stilte en toe slaap sy.

Sommer net so.  Poef!  My hart was nog besig om woes in my borskas te klop en toe is die Laatlam al in droomland.

Vrydag was atletiekdag.  Die Laatlam se eerste.  Ek was nogal opgewonde om te sien hoe sy vaar omdat ek (en die tiener) altyd laaste gekom het in die 80m.  Fok!  Daar sou altyd een of twee “morbidly obese” kinders sáám met my wegspring maar yip… ek het altyd laaste aangesukkel gekom.  Dit is maar hoe dit is…  Ons is nie atletiek-mense nie…

Wat my ook laat dink dat die Laatlam dalk atleties kan wees, is die een aand wat sy ook iets gedoen het wat my oor die edge gestuur het.  Ek het nog so opgestaan om haar te gryp toe sien ek net hakskene en hare soos wat sy weghardloop.  So kortgat soos wat sy is, só rats is sy ook.  Sy doen ook Playball vandat sy twee jaar oud is en sy geniet dit.

By die atletiek gekom, toe begin die Laatlam dadelik pisserig raak.  “Ek wil in die blou span wees!” (en soos wat die duiwel dit wou hê is sy in die rooi span)  Ek het toe gemaak soos wat die kindersielkundiges sê en op my knieë gaan sit, haar in die oë gekyk en haar aangemoedig:  “Dit gaan ‘n heerlike dag wees.  Probeer net een keer.  Jy ken al jou spanmaats en jy sal nie vreemd wees nie… en mamma en pappa is net hier langs die veld.  Ons kyk vir jou.  Jy hoef nie te wen nie, geniet dit net…”  Maar sy het my nie eers gehoor nie.  Net gegil:  “Nee!  Julle is vieslik!  Ek wil nie ‘n rooi hemp dra nie!” Die Mister het nét daar omgedraai en wie-weet-waarheen verdwyn.

Oppad na die ander kant van die sportveld toe begin sy al aan my broek se pype hang met my wat haar agterna sleep – sy kan haar gat dank dat sy nie my broek afgetrek het nie want dan het ek haar gewiks!  Teen die tyd dat ons aangesluit het by haar spanmaats toe maak ek al of ek haar nie ken nie want toe skree sy soos ‘n spiritsmeid!  En my nek jeuk.  Ek het weer gebuk, vir haar (kalm) sterkte toegewens, haar ‘n drukkie gegee en teruggeloop na die paviljoen.

Toe dit nou tyd was vir die spanne om, óm die sportveld te loop en gees te vang, toe sien ek die Laatlam is heel ok.  Sy het nie meer gehuil nie, maar sy was nie happy nie en sy het ook nie saam gesing nie.  Toe sy plek moes inneem, was sy nog heel gefokus.  Met die skoot het sy so bietjie laat weggespring maar sy het derde gekom.  Slat my om!  En toe maak die Mister die fout om haar te gaan geluk wens by die wenstreep.  En nét daar begin sy weer histeries raak:  “Julle is mislik!  Mamma het my net daar gelos saam met die ander kinders!” Sy wou nie weer by haar spanmaats gesit het nie en het so geskree dat ek op ‘n stadium gedink sy kry nie asem nie.  En die kýke!  Die een seuntjie het nog vir sy ouma gevra waarom die dogtertjie so huil toe hoor ek net sy sê:  “’n Perdeby het haar seker gesteek…”  En die ander mammas:  “Weet jy, sy lei dalk aan skeidingsangs…” of  “Ek sien joune is anti-sosiaal.”  Dan sug ek net…  “Seker maar…” want ek het nie krag om met jong mammas wat alles weet te redeneer nie!  Regtig, hulle het GEEN IDEE waardeur ons gaan nie!

Met die tweede 80m toe kom sê een van die beamptes dat hulle haar uit die span gehaal het as gevolg van haar tantrum (wat toe al ‘n volle twee ure lank aangehou het).  AG DANKIE TOG!  Ek sê toe vir die Mister dat ons die pad moet vat want ek kon die vernedering nie meer vat nie.  Ook maar beter so want ek kon sweer ek het ‘n aar sien klop teen sy slaap.  By die huis gekom het die Laatlam en die Mister op die bed neergesak en dadelik uitgepass.

Ek het vir my ‘n whiskey gaan gooi en in stilte begin vetkoek maak.  My hart was séér.  Wat doen ons verkeerd?  Wat doen die Mister verkeerd?  Wat doen ék verkeerd?  Ons is nie ouers wat ons kinders dwing om aan aktiwiteite deel te neem waaraan hulle nie wil deelneem nie maar tog moedig ons hulle aan om íéts te doen en pret te hê.  Jy hoef ook nie te wen nie.  Neem net deel.  Rol oor die eindstreep as jy wil.  Is ek te streng en die Mister te toegeeflik?  Het sy een of ander moerse sielkundige afwyking?  Het sy depressie of anger issues soos ek? Wat gaan aan met hierdie kind?

Die res van die aand het ek nie met die Mister gepraat nie.

Saterdagoggend toe staan ek op met ‘n donderwolk wat oor my kop hang.  Daai tipiese gevoel as jy aan depressie ly en jy jou laagste laag bereik het.  Kyk, tóé vang die Laatlam se gedrag my.  Ek het net daar op die bed gesit en vreeslik gesnik.  Die Mister het ingekom om te hoor of ek saam mall toe wou gaan. “Ek gaan nooit weer in die openbaar verskyn met daai kind nie…  Julle tweetjies kan maar gaan.  Ons is kak ouers!  Kyk hoe gaan sy tekere!  Kyk hoe praat sy met ons…  Ek is moerig vir jou.  Ek is so befok met jou want ek blameer jou.  Ek het jou gewaarsku en kyk waarmee sit ons nou.  Die tye wat ek die boompie wou buig het jy my ondermyn.  Kyk nou!  En teen die tyd dat sy klaar is met skool dan gaan ons seker ook skei soos ander paartjies wat niks meer vir mekaar voel nie?  Nê!?” Ek, weet.  Ek was rêrig-êrig baie lelik, maar mens kan ook net só lank ‘n moordkuil van jou hart maak!

Die mister en die Laatlam het my toe alleen gelaat en die pad gevat.  Ek het emosioneel en fisies só flenters gevoel dat ek die hele dag omgeslaap het.  Later die middag het die Mister my kom wakker maak met ‘n houertjie pille.  “Ek het jou hormone by die apteek gaan haal.  Gedink dit is dalk klaar…” Goeie fok!  Dit is nie my hormone nie.  Dit is nie die depressie nie.  Ek dink ek het ‘n blerrie goeie rede om bemoerd te wees.  My huwelik is besig om te knak omdat ‘n snot-kind se tirades besig is om sy tol te eis…

Die res van die dag het ek weer nie met die mister gepraat nie…

Gisteroggend gaan ons Checkers toe.  Die Mister is lus vir kookkos.  Terwyl hy gaan geld trek, gryp ek solank ‘n waentjie en daar gaan ek en die Laatlam.  En waaragtig!  Ek het nog net die Rapport in die waentjie gelaai toe begin sy skree vir klei.  Ek vra haar om die klei neer te sit oor die eenvoudige rede dat sy klei by die huis het en omdat sy nie alles kan kry wat sy wil hê nie.  En sy skree:  “Jy is ‘n mislike ma!” En ek sien hoe die mense vir ons kyk… geskokte gesigte…  ‘n vrou wat haar man in die ribbes pomp.  Die Mister kom toe ingewandel… Net daar gryp ek die klei en sit dit terug op die rak en ek beveel hom om met die Laatlam in die kar te gaan sit.

By die huis gekom toe skree die Laatlam steeds.  Ek het nog iets in my kamer gaan doen en toe kom sy ingestorm met een van haar stoeltjies en gooi my met hom…  “Jy is vieslik!”  Ek het haar uit my kamer gejaag en vir haar gesê dat geen geskree en gehuil in my kamer geduld sal word nie.  “As iemand in hierdie kamer tjank, DAN SAL DIT ÉK WEES!” Hierdie kak van “peaceful strategies for temper-tantrums” is die Mister se “ding” en duidelik werk dit nie!

Ek en die Mister praat steeds nie.

Ek het nie meer woorde nie.  Ek voel stomp.

As dit nie vir die Tiener was nie dan het ek weggeloop…

Stront-praat met my hartsmense…

Ek is maar seker so bietjie sentimenteel…

Ek het gisteraand bietjie my selfoon skoongemaak en weer ingegaan op my gunsteling hartsmense se Whatsapp’s.  Sommer so paar wat my laat lag en huil ge-screenshot.

Sommer maar net…

6b11cb059f1ba896a18fd69e992da1e7.jpg

 

7a5d1bc9d605b3a8e6fd59dc6e825e72.jpg

 

7a84e43984ea1c5803d104da1f8bea80.jpg

 

13a42d92349758c43b9e5c20b7f462a7

 

23e1ccdff36854d8d6120d911432a2d4.jpg

 

35fcce7d1b961e636eab8b4f994cc302.jpg

 

58e5f96c454340cbb70feee87fd95135.jpg

 

05518af145d5f87a460ac41e753e0db8.jpg

 

5825029f5b97bcc2544ac4dd1de379b7.jpg

 

b22744351afae1d2b7c2ca0d0fc79603.jpg

 

 

d28a1fc82f167a659f2acf718d412967.jpg

 

d048e1bcc753c4acf52a935288c2410d.jpg

 

dbf4ee918af9013e596fd6045e6fb876.jpg

 

dd0d0c18fc7295cfcc1cb3085ca626c5.jpg

 

e5f5e4c27a9988683e4dba56c1f98c20.jpg

 

f07b0db5607763077985814138e514e5.jpg

 

Op gesondheid!

Oh my greatness!  Dit voel of ek weer ordentlik kan asemhaal!  My ma het my so pas kom groet.  Hulle is oppad Kaap toe.  My oupa en sy “chauffeur” het Vrydag getjaila – ook Kaap toe.  Vir ‘n hele drie weke gaan dit nie nodig wees om sewentien keer per dag in te “log” en begunstigdes te betaal nie (ek betaal aan die einde van die dag rekeninge – as alles nou mooi opgehoop het, maar ander mense werk nie so nie, jy sien…).  Niks se ge- “bestel dié verf”,  “query daai rekening”, “maak daar ‘n afspraak”, “gaan sien dáái een”, “Google vir my dit”, “bel bietjie hierdie een”, “bestel daai”… Fokkit hulle maak my KLAAR!

Ek is vandag 1 maand en 13 dae rookvry, maar ‘n rokie sal nou lekker afgaan.  Soos ‘n “post-coital” sigaret.  Ek wil rook want ek voel tevrede… ôg, die rus en vrede is salig!

Ek was toe vir die nodige toetse en ek het nie COPD nie.  Yay! My asemhaling het merkwaardig verbeter en ek het ‘n maand laas my asmapompie nodig gehad.  Ek moet net oor ses maande weer X-strale van my longe laat neem om seker te maak dat die letsels nie versprei het nie.  Ek kap maar nog voort met die Champix, hoewel dit ‘n beproewing vir my en die mister se huwelik is (hy is ook op Champix).  Rêrig… ons het nog nooit so baie baklei nie!  Ek kan nie glo dat ‘n verslawing aan nikotien mens se lewe so omver kan gooi nie.  En ons baklei oor kak!  Hy bitch want ek is ondankbaar.  Ék bitch want (ek reken) hy is liewer vir die Laatlam as vir my en só dônner ons voort!

Ons probeer “date-nights” en “pub-crawlings” net om vroeg huistoe te gaan met dik-bekke en ontrekkingsimptome. Vir Valentynsdag het hy my na ‘n Indiese Restaurant gevat.  Hulle het nie ‘n drankliksêns nie, so ons moes ons eie wyn vat (dit lyk maar bietjie afferig as die mense daar inkom met hul cooler-bokse).  Ek was later só getrek dat die Indiërs vir my Chinees begin lyk het.  Toe ek nie wou eet nie en die mister my daaroor uitvra toe sê ek:  “Liefie, jy weet ek voel ongemaklik met Chinese… hóé weet jy hierdie “Butter Chicken” is rêrig hoender?”  Want as mens ‘n roker is, dan gaan ‘n dop lekker stadig af… jy vat ‘n trekie en dan vat jy ‘n slukkie.  As jy ophou rook en jy besluit nou om ‘n drankie te drink (dop en sigaret gaan saam soos koekies en melk) en daai rooklus vat jou, dan sluk jy ‘n glas wyn 1,2,3… af – dis net makliker.  Maar dit is nie so veilig nie. Ek dink ons is maar nog baie “fragile”.

Anywhoo… Ek het sommer die ginekoloog ook gaan sien en alles daar onder “lyk te pragtig” (sy woorde).  Nie ‘n merkie nie – ondanks die feit dat ek met endometriose gesukkel het.  Selfs vir my gesê ek kan nog ‘n kind hê as ek wil (amper so bietjie in my mond gekots…) en die ta-ta’s voel 100% – nie nodig vir ‘n mammogram nie.  My progesteroon, testosteroon en estrogeen is “beautiful” te danke aan die Yaz, wat ek maar kan gebruik tot ek in my moer in, in menopause is.  Net so ekstra aanvulling DHEA, want myne is baie laag.  Ek weet nie veel van die DHEA-hormoon nie behalwe dat sommiges dit “The Fountain Of Youth” noem… seker maar soos botox vir jou eierstokke, ek weet nie…

Voorts staan die Tiener se motofiets nog en stof gaar en die Laatlam tjank twaalf keer per dag.  Same shit, different day…

 Op gesonde binnegoeters en tollende emosies…  Cheers!

16711948_1938423156391137_2543094376888372869_n.jpg

Ken jy van vryheid, my kind?

My liewe Dogter…

Ons het al soveel keer hierdie gesprek gehad en ek wéét jy gaan omdraai en net weer jou oë rol (ja, soos ek jou vertel het toe jy klein was – ek hét oë agter my kop en ek weet wanneer mense vir my jok… ek weet jy glo dit nie meer nie maar dit is rêrig so!).

Ek weet jý dink dat jy eendag met hom gaan trou, dat hy vir jou gaan sorg, dat julle twee kinders (eers ‘n seuntjie, en dan, twee jaar later ‘n dogtertjie) gaan hê en dat julle ‘n huwelik van magical bliss gaan hê – ander as jou ma wat alles agterstevoor gedoen het.  My kind… die lewe werk nie so.  Dit hoef nie so te werk nie!  Dit kan nie meer so werk nie.  Dit is nie regverdig nie.

Jy is sestien en ‘n half jaar oud.  Die wêreld lê bene-oop voor jou.  Daar is gesorg dat jy eendag méér sien en beleef as ‘n jong-getroude vrou met ‘n matrieksertifikaat, vasgekluister in hierdie ongenadige plek.  Ek wens ek kan net ‘n bietjie die muisneste uit jou klap om plek te maak vir die drome en ambisie wat ek jou gun!

Daar was vir my geld gespaar om verder te gaan leer maar daar is gesê dat ek nie kan gaan nie want ek gaan net geld mors.  Dat ek te rebels was.  Eerlikwaar?  Ek dink dit was die waarheid.  Daar is besluit dat ek eerder by die familie besigheid sou gaan werk.  Die geld wat vir my studies sou gaan is toe in aandele belê en ek het ‘n kakhuis vol geld gemaak in ‘n baie kort tydjie.

Een Saterdag toe gaan sien ek ‘n reisagentskap want ek wou UIT.  Ek wou Amerika of Engeland toe gaan en werk gaan soek daar.  Op ‘n plaas.  In ‘n kroeg.  ‘n Hotel.  ‘n Boot.  Enigiets. En ek wou die wêreld sien.  Ek wou nie teen my sin mense met klein kindertjies uit huise gooi omdat hulle nie huurgeld betaal nie.  Ek wou nie meer vir pensionarisse slegte nuus gee dat hulle huur verhoog nie.  Ek wou nie meer sukkel met huurders so vuil dat die vlooie jou byt as jy gaan inspeksie doen nie.  En soos nou – ek hou nie daarvan om elke fokken dag om die gebou te loop en drug-dealers, nigeriërs, pil koppe en boemelaars wat helder oordag lights out op ‘n stuk karton in hulle eie kak lê, te dreig met tazers en pepper-spray omdat die mans wat saam met my werk te pateties is om dit te doen en die SAP en munisipaliteit nie ‘n fok voel nie!  Ek wou weg.   Ek wil nog stééds weg…

Daardie tyd was die internet nog nie vir almal beskore nie, dan het reisagentskappe vir jou oorsee help werk soek.  Ek wou my geld van die aandele slegs gebruik vir ingeval ek daar vasbrand want ek het gewéét die lewe sou hard wees in ‘n vreemde land.  Gelukkig was my Engels van die beste.  Ek was baie lief vir engels.  Seker te danke aan juffrou Odendaal wat een van die min onderwyseresse was wat potensiaal in my gesien het.

Ek het ‘n dag onbetaalde verlof ingesit om my dokumente in orde te kry.  Ek sal daardie dag nooit, ooit vergeet nie.  Die weer was swaar en ek het ‘n UNO gery.  As dit té hard gereën het, en die spark plugs word nat, dan het die kar gevrek.  Dan sit mens in kakstraat en die karre kóm, pappa!  Daardie dag het die UNO my sommer ‘n paar keer in die steek gelaat.  Sopnat is ek van die een instansie na die ander…  SAP om my sertifikate te sertifiseer.  Binnelandse Sake om aansoek te doen vir ‘n paspoort…  Terug reisagentskap toe en what not.  Sopnat en doodmoeg (maar opgewonde) is ek laat daardie middag na my ma se stiefpa toe.  Hulle moes ‘n finale dokument teken om toestemming te gee dat ek tjaila want ek was nog nie 21 nie.  En daar weier hulle.  Ek was telleurgesteld en bitter kwaad vir hulle.  Verál omdat hulle gewéét het van my planne en my onbetaalde verlof toegestaan het.  Ja… jou ouma was ‘n drol!

Ek moes alles maar aanvaar en aangaan met my lewe.  Ek het my aandele verkoop en woonstel opgesit.  Dit was vir my ‘n verskriklike bitter slag toe jou ouma betaal om jou tannie (my sussie) op ‘n Kontiki-toer Europa toe te stuur.   Sy het ook vir ‘n paar jaar gaan studeer.  En nee… jou tannie was BAIE meer onverantwoordelik as wat ék was op háár ouderdom – Sy het omtrent geen fotos op daardie toer geneem nie want sy het ‘n Australianer op die toer ontmoet en die twee was die heeltyd té gerook om die mooi te waardeer.  Ek wou net die wêreld gesien het soos my ouma – dit is ‘n begeerte wat nie doodgaan nie.  Engeland en Skotland in twee weke was nie genoeg nie.  Kon hulle dit my nie gegun het toe ek nog jonk en kinderloos was nie?

As ek eendag doodgaan en ek het nog nie die geleentheid gehad nie, wil ek net vir ‘n jaar of twee ‘n spook wees sodat ek die wêreld kan sien – dit klink of ek bietjie koekoes is, maar dit is hoe ek voel.

In kort:  Daar is voorsiening gemaak vir hierdie dinge vandat jy gebore is.  Jy kan gaan swot –by ‘n instelling of korrespondensie.  Jy kan oorsee gaan.  Jy kan nou nie in die Hilton Hotel gaan bly nie, maar jy sal nietemin dinge kan sien en beleef wat bitter min mense óóit die geleentheid sal kry om te beleef.  As jy wil, kan jy ook dadelik ná skool gaan werk en woonstel opsit.  Maar één ding moet jy besef:  Die geld wat ek vir jou weggesit het gaan nie gebruik word vir ‘n troue óf om vir ‘n man te sorg nie.  Die geld wat ek gespaar het sal gebruik word om te EXPLORE, te LEEF en om VRY te wees.  Nie om huisie-huisie te speel nie.  Ek wens net jy kan opgewonde raak oor die vooruitsig… Maar nee.  Al wanneer jou oë ophelder, is as jy ‘n Whatsapp van hom af kry…

Jy het reeds ‘n motor wat ons vir jou bêre.  Hoe wil jy eendag kar ry as jou motorfiets al vir vyf maande in die motorhuis staan en ek die kere wat jy wél met hom gery het op een hand kan tel?  Jy het jou leerlinglistensie met ‘n moerse tranedal gedop.  Wat het jy verwag?  Besef jy dat jy die enigste een is in jou vriendekring wat wiele het?  Besef hoe bevrydend dit is as mens daai papier in jou hand het en nie in jou ma se oë hoef te kyk as jy dorp toe wil gaan nie?  Bliksem, my kind!  Maak oop jou oë!  ‘n Motorfiets is die begin van GROOT dinge.

Asseblief, asseblief moenie dat die liefde jou vlerke knip nie.  Ek hoor hoe praat die vrouens by die werk.  Hoe spyt hulle is dat hulle so jonk getrou het.  Dat hulle nie eers bietjie asem geskep het ná skool nie.  As jy nie wil reis nie, is dit ook goed so.  Maar geniet die lewe.  Maak vriende.  Hou partytjies.  Maak soos ek en kry ‘n “Onthaal met Kaas en Wyn” sertifikaat op sestien terwyl die organiseerders dink jy is bó agtien.  Lees ‘n bietjie meer – lees boeke oor vrouens in Indië wat in liefdelose huwelike ingedwing word, menshandel… vrouens wat nog nooit die geleentheid gehad het om vryheid te smaak nie.  Lees oor Hitler, Al Capone en Pablo Escobar.  Vind uit hoe om ekstra geld te maak.  Gaan vir ‘n klas in selfverdediging.  Begin ‘n groentetuin.  Fok!  Vat die hond om te gaan stap of bad bietjie saam met jou sussie.

Waar is jy, my kind?  Wat gaan van jou word as hy nie meer daar is nie?  Hoe weet jy hy beplan nie om ná skool sy vlerke sonder jou te gaan sprei nie?

Nee my kind… kom reg!  Word méns!

Ouma se reisjoernale (in geen spesifieke volgorde)

Dolle Dinsdag… en ‘n fetish!

Vaanaand gaan my huismense sop kry.  Hulle almal se ma’s se moere!  Verskoon asseblief as hierdie skrywe gepeper is met spelfoute maar ek is moeger as ‘n Durban hawe-hoer…

Ek het ‘n lelike Déjà Vu oomblik Dinsdag gehad.  Hier by 9:30 toe lui my selfoon en ek sien dit is die kleuterskool.  Vir ‘n breukdeel van ‘n sekonde dink ek aan die dag toe daai einste kleuterskool my bel met die nuus dat daar ‘n voorval was en dat ek die Tiener dadelik moet gaan haal.  Om ‘n lang storie kort te maak, sy het vir ‘n maatjie weg gehardloop, in ‘n paal vasgeneuk en haar gewrig gebreek.  Sy was dieselfde ouderdom as wat die Laatlam nou is… Ek sweer ek wóú nie my selfoon antwoord nie!

Soos die duiwel dit wou hê, het die Laatlam óók haar gewrig gebreek.  Op twee plekke.  Nogals die “slim hand”.  Soos wat dit klink het sy per ongelik ge”trip”, maar sy vertel ‘n ander storie.  Volgens die Laatlam het die maatjie haar enkel vas-gegryp terwyl sy gehadloop het en toe val sy.  Voila!  Gewrig moer-toe!  Die maatjie se ma moel vreeslik kak maar ek wil nou niks meer weet nie.  Wát ookal gebeur het, dit was ‘n ongeluk.  Ek is nie een van daai mammas wat om elke hoek en draai stront maak nie.  By the way, die Laatlam het nou haar les geleer want as ons twee saam bad en ek wil uitklim dan moan sy want sy wil altyd hê ek moet nog ‘n rukkie bly.  Sy het die lelike gewoonte om my dan aan die enkel te gryp… amper al ‘n paar keer my gat afgeval.

Ek en die Laatlam is toe in die Jeep oppad hospitaal toe en ek wil net kots want die handjie lyk ál te aardig en misvormd.  Kyk, skree kan daai kind skree.  Die naaste privaat-hospitaal is berug vir swak diens, maar hulle was baie flink met die X-Strale en alles wat daarmee saamgaan.  Ons is tjoef-tjaf gehelp want die Laatlam was besig om die pasiente te ontstig… dink ék.

Ná die X-Strale moes ons jaag na die buurdorp om ‘n Ortopeed te gaan sien want dié plek is so faktap dat die professionals nie naby ons wil kom nie.  Kak dorp.  Kak mense.  Kak Hospitaal.  Kak salaris…  Ek baklei gereeld met my oupa:  “Waarom het julle jul heil hier kom soek?  Kyk na hierdie plek!  Nou sit ons hier opgeskeep!”

By die Ortopeed gekom, toe wag ons so halfuur met die Laatlam wat toe al skree soos ‘n hyena met ‘n tand abses.  In die spreekkamer gekom, kyk ek die mannetjie so:  Muis-vaal koddige mannetjie met grys hare en ‘n brilletjie op sy neus.  En so bietjie aan die suurerige kant.  Maer… o, so maer… As jy die Mister langs hom gaan loop staan maak dan gaan my man obese lyk – en mý man is hoeka so fyn besnede.  Ag shame… ek wou net vir hom ‘n vetkoek en bier gee want hy lyk glad nie happy nie…  Ek sien toe die foto teen sy muur.  Drie laaities.  Orrelpypies.  En ek dink so:  “Kán die ou ooit ‘n knippie vang?  Hy lyk dan so stuck-up!”

Ná ons afspraak met die Ortopeed het alles baie vining gebeur.  Vorms ingevul, ingeboek by die kindersaal, wéér vorms ingevul, geweeg en gemeet en toe ek wéér sien toe stoot hulle my jongste in die teater in.  Só wag ek en die Mister in spanning vir die Laatlam om uit teater te kom.  Dit was die langste uur van my lewe.  Ek het nog vir niemand vertel nie, maar een van die lelike Champix drome wat ek gehad het was dat my kinders doodgaan.  Mens weet nooit wat verkeerd kan gaan onder narkose nie…  My kop het vreeslik met my gelol in daai rukkie.

Nodeloos om te sê het sy all smiles uit die narkose ontwaak.  Nie soos my sussie destyds ná haar mangel-operasie nie.  O, nee!  Sy het daar opgevlieg, haar hospital-jakkie afgeskeer, die Suster op die hand gebyt en onder die bed gaan (probeer) wegkruip.

Om en by 21:00 het die Ortopeed UITEINDELIK by ons uitgekom want ek het gevra dat die Laatlam ontslaan word as alles reg is.  Kyk tjom… toe kom daai Ortopeed mos daar aan met sy scrubs en what not’s en deurmekaar hare.  En ek sien hy lyk gelukkig.  Toe dink ek:  Dié ou smaak nie van die spreekkamer nie.  Nee, hy wil in die teater wees, dís waarvan hy hou.  Dit maak hom gelukkig.  En ek kyk hom so… en mense, ek is getroud en ek LIEF die Mister, maar my hormone skop nét daar in en hoe méér hy praat hoe meer aroused raak ek.  Ek is ‘n siek fokken vroumens, ek wéét!  Dieselfde het gebeur met die Narkotiseur toe die Laatlam gebore is.  Doodgewone vaal ou mannetjie… maar toe hy klaar ingeskrop het en daar uitkom met sy teater-outfit toe raak ek héél opgewonde – daar op die tafel!  Ek verstaan dit nie… dis mos nou die lelikste groen, daai jakkies!  En die hoedjie en goeters wat hulle oor hul skoene moet aantrek…  Ek weet nie wat is dit met my nie.

Toe ons uiteindelik ná tienuur oppad huistoe is toe vra ek die Mister wat die Ortopeed gesê het.  “Maar sweetie, jy was mos daar…?”  Ok, whatever…

Die Laatlam is dood-dollies maar sy slaap sleg in die aand want sy het maar pyn.  Ek is so moeg dat ek vanoggend voor ‘n trok ingery het.  Hy het my net-net gemis…  Fok!  Ek móét seker ‘n doel hê in hierdie lewe.  Al is dit net om kinders met gebreekde hande se holle af te vee en te perv oor dokters in scrubs…

Weet iemand waar ek ‘n teater-outfit kan koop?

2383572.png

Enter Bitch-Mode…

O dônnertjie tog… hier kom ‘n ding, HA, HA!  Die Champix begin nou inskop, so julle gaan heel moontlik ‘n rukkie nie van my hoor nie want dalk gee iemand my aan by die Human Rights Commission…  dit is mos nou die “in-ding”.  Ek is besig om teen 220km per uur in bitch-mode te gaan…

Vanoggend toe staan ek op so befoeterd soos kan kom.  En ek is moeg.  DOOD-moeg.  Nie uitgeput nie.  Slaap-moeg.  As dit nie was vir al die op-en-af ryery wat vandag vir my wag nie, dan was hierdie bank in my kantoor my voorland.  En glo my, hy slaap baie lekker!

a4e24c03b91087079b48a61d769ea051.jpg

Ek het hom nog destyds gaan zooi by iemand wat vir my oupa huurgeld geskuld het.  Ek rol nog soos in die ou dae – ek vat jou shit as jy my nie betaal nie – niks se papierwerk en balju-sake nie.  Ja, ek weet dis onwettig.  Toe koop ek hom by my oupa.  Net ‘n throw-over en ‘n paar mooi scatter cushions en hy is slaap-waardig.  Maar nie vandag nie.

Ek het toe Maandag X-strale laat doen en die dokter het my gebel vir nog ‘n afspraak.  Hy is nie baie gelukkig nie.  Moontlike COPD en letsels op beide longe.  Ek het gaan lees oor die COPD en my oge uit my kop uit gehuil, maar weereens – ek besef dat dit my eie skuld is.  It is what it isHoney Boo Boo se fieta Mamma June se gunsteling sê-ding.

Die een of ander gom-snuiwer is vanaf die naweek besig om vir hom ‘n lekker plakkerskampie in te rig voor ons kantoor.  As ek soggens by die werk kom, dan het hy al gat skoongemaak en dan los hy al sy bokse en koerantpapiere en kak net daar en ons moet skoonmaak.  En hy pis sommer so halwe meter van sy “bed” af.

a7179f3402b2b63a5e976d8385a19482.jpg

Mens pis mos nie waar jy slaap nie?!  En die een ruit is poerdes nerdes gekraak en as mens kyk waar die impak was, dan was dit nie ‘n poging om in te breek nie.  Ek reken eerder die ou was gegom en toe steier hy en stamp sy kop teen die ruit.

a3a4874e93da9db745bd1479a689ae1e.jpg

Dit moes een koek-shot gewees het want dit is dik veiligheidsglas en die ruit is gekraak.  Daar was ook bloed op die koerantpapier waar hy geslaap het.  Ek het toe gister die gemors net so gelos en die polisie gebel want dit is nou elke oggend dieselfde storie en hulle het dadelik uitgekom.  FOKKEN WONDERWERKE IN ONS MIDDE! Hulle het toe seker deur die nag patrollie gedoen en vanoggend was dit duidelik dat ons gom-snuiwer nie gisteraand daar geslaap het nie.  O, en die polisie het die munisipaliteit gevra om dadelik die gemors voor ons kantoor te kom skoonmaak… EN DIT IS GEDOEN!  My kruisie was toe nou nie te versmaai nie, smaak dit my.

Ek wonder nou maar net, met die bemoerdheid saam, hóé ek sou optree teenoor die gomsnuiwer as ek hom in sy “kooi” moet vang?  Met sy gom-bottel langs hom en die reuk van urine.  Fok, ek sal vir hom pepper-spray en bliksem met ‘n sambok.  Dít is hoe ek voel!  Ek wil die KAK uit iemand looi!

Maar, dit moet iemand wees wat sóék daarvoor…