Pille vir Kersfees…

Ja, ja, ek lewe nog.

Soos elke jaar met die Feestyd sukkel ek maar net met die “Swart Hond”.  Wat maak dat ek kans sien vir niks nie.  Ek wil nie skryf nie.  Ek wil nie nuwe resepte uit toets nie.  Ek wil nie uitgaan nie.  Ek wil nie vriende onthaal nie.  Ek wil NÍKS.  Van nou tot diep in Maart gaan ek in ‘n “funk”.  As ek kon, sou ek verkies om vir vier maande in ‘n medies-geïnduseerde koma te gaan en eers wakker  word as al die chaos tot ‘n einde gekom het.  Dan is ek sommer lekker maer ook!

Ek is so twee weke terug dokter toe want ek het gedink ek het my kakebeen gebreek of iets.  Ons was een aand na ‘n musiekfees toe en een van die Tiener se maatjies was saam – regte klein slet, as jy my vra.  Díé verdwyn toe tussen die massas mense en ek gaan soek haar toe en in die proses toe val ek my des moers!  Gesig in die grond!  My kakebeen was seer en die pyn het gekom en gegaan en toe dag ek laat ek maar die “music” gaan “face” en uitvind wat skort want om te eet het ‘n pynlike “struggle”geword.  Toe sê die dokter vir my, my kakebeen makeer fokhôl nie, “maar jy is besig om jou tande weg te kners… jy is al verby die plaatjie-stadium.  Defok, girl?!  Wie pis jou so af?” En hy blaai so deur my “file” en hy sê:  “Ek begin ‘n patroon sien.  Jy is nie lekker met Kerfees nie, né?” Teen díé tyd sit ek al onbedaarlik en ween.  Is so… ek “doen” nie Kersfees nie.  Ook nie Januarie as die skole begin en mens moet skarrel vir skool benodighede en atletiek en kak nie.  Ook nie finansiële jaarafsluiting nie.  Ek begin eers April weer mens voel, as dit koeler begin word en ek sweet nie tussen my boude en onder my tiete as die irritasie my pak nie.  Fok!  Dalk “doen”ek net nie Somer nie!

Die dokter skryf toe vir my Nuzak en Trepilene saam met die Venlor en Stilnox voor.  “Dan kom jy Maart terug en dan speen ons jou van die Nuzak en Trepilene.  Jy sal maar elke jaar dié tyd iets ekstra moet gebruik.  En jy moet vir hormoontoetse gaan – op die agtiende dag van jou siklus.  O, en as jou kakebeen nie regkom nie, dan kan ons altyd Botox spuit.  Maar die fondse betaal dit nie…”

So, met ander woorde, ek gaan dalk soos Ridge van Bold and the Beautiful lyk met sy mase kakebeen.

“Intussen… probeer sovêr moontlik in jou roetine bly, oppas vir alkohol met die medikasie, rus genoeg en bly uit die malls uit… Sien jou volgende jaar…”

Okey, dokey…

Intussen maak ek maar of Kersfees ‘n vreeslike “exciting” tyd is ter wille van my kinders want hulle verstaan nie dat daar mense is wat hierdie tyd van die jaar verpes nie.  Hel, ek het selfs gehelp om die kersboom op te slaan en ‘n kakhuisie vol mosterd gemaak om saam met die “Gammon” te eet.

Vuisvoos maar gefokus…

 

39…

My 39ste verjaarsdag het gekom en gegaan.

Ek en die Mister is die Sondag voor my verjaarsdag Montecasino toe en het sommer die aand in die hotel oorgeslaap.  Eintlik vreeslik “tacky”.  Ek dink altyd wat die mense vóór my in daai bed gedoen het.  Of hulle in die stort gepis het en of hulle cocaine gesnuif het.  Vreeslike goed gebeur mos in hotelle.  Maak nie saak hoe kraak-vars-wit daai beddegoed is nie, ek vertrou dit nie.

Ek en die Mister het een keer ‘n troue bygewoon by die Pretoria Dieretuin.  Ons ken glad nie Pretoria nie en bespreek toe vir ons plek by die Hotel 224.  By die troue toe die gaste mekaar begin uitvra or wie wáár bly, toe stik die een ou so in sy dop toe hy hoor waar ons oorbly.  “Dude!  Die Duitse ooms vat die prossies soontoe… kyk maar mooi!”  Ffffrrrttttt….

Terug by Montecasino.  Ons het maar die hele dag gerol van die een kroeg na die ander, geëet en ja… so bietjie gedobbel.  En wéér geëet en gerol…

En met bietjie, bedoel ek BIETJIE!  Ek is só dankbaar dat die dobbel-gogga my nie beetgekry het nie.  Ek dink realiteit het ingesink baie jare terug toe ek met my eerste man getroud was.  Ons het een aand gaan dobbel en vreeslik gedrink.  En toe ek weer sien, toe het ek Lydsie (my “housekeeper”) se salaris heetelmal weg gedobbel.  Soos in POEF!  WEG! Bitter duur les wat ek daardie aand geleer het.

So ja, ek het maar gekarring op ‘n 5c masjien met ‘n R300.00 kaart wat die Mister my ge-“sponsor” het en weggestap met R1 800.00.  Not too bad…  Lekker seekos gevreet en ordentlike wyn gedrink met daai geld.  Maar dis nie my “scene” nie.  Fokkit!  Daai mense wat so in ‘n semi-koma sit en sommer drie masjiene gelyk speel.  En as jy so stadig verby hulle loop dan gluur hulle jou aan soos ‘n brandsiek-brak wat bang is dat jy sy been gaan steel.

Ons is die Maandagoggend terug huistoe want die Mister moes teruggaan werk toe.  BTW en Efiling ken nie van verlof nie.

En hier is die ONGELOOFLIKE brokkie nuus.  Ek was nugter op my verjaarsdag.  Ek kan nie onthou wanneer laas dít gebeur het nie.  Ek het vir my ‘n bottel Appletiser gekoop en in die swembad gaan sit vir die res van die dag en myself vreeslik jammer gekry.  Seker maar omdat ek ‘n Halloween-baba is en Halloween is van hekse en hekse is van die duiwel…

Eintlik héél kakkerig, maar dít is wat gebeur as jy op ‘n Maandag verjaar…

7b53829b92184f859f2849a45ab3eb2e.jpg

Tjank-gat

Die wêreld se grootste tjank-gat bly onder my dak!

Die Laatlam huil deesdae oor álles.  As sy my vang skelm tjoklits eet, dan tjank sy.  As ek vir haar die verkeerde swembroek inpak vir haar swemlesse, dan tjank sy.  As die kakpapier opraak terwyl sy putty-druk, dan tjank sy.  As sy dors is, dan tjank sy.  As haar hande taai is, dan tjank sy.  As die hond haar per ongeluk omstamp, dan tjank sy.  As haar oë oopgaan, dan tjank sy.  Die geraas is besig om my teen die mure uit te dryf…

Die afgelope twee weke gaan ek deur moerse uitdagings en dit frustreer my grensloos.  Baie van ons besigheid gaan deur staatsinstansies en hulle het nou die wonder van elektronika ontdek.  Alles moet moet ge-“submit” word op hulle webtuistes.  Dan is dit “tax clearance certificates”, besigheids-registasie vorms (wat hulle laat kop-krap want die maatskappy is al in 1969 gestig so die oorspronklike vorm lyk soos iets uit ‘n museum), gesertifiseerde bankstate, FIKA en al daai kak waarvoor ek nie tyd het nie.  Die dag toe ek Pastel onder die knieg gekry het en internet betalings kon maak in pleks van hordes tjeks en bankstrokies uitskryf, het ek besluit om te stagneer want ek het nie gedink dat tegnologie verder sou “evolve” nie.   Nou moet mens oral registreer en hordes dokumente laat beëedig, “scan” en “sub-fokken-mit”.  Kyk, en as daai dônnerse sisteem my uitgooi of om my sonder enige rede “reject” dan wil ek my lessenaar omgooi!  En NIEMAND kan my help nie want die hele spul wat sáám met my werk het óók besluit hulle stagneer so ek sit in kakstraat.  En ek kry NIKS uitgerig nie!  Dit is blerrie irriterend!

Ek sit ook met ‘n lelike ding met ons munisipaliteit en ek sukkel al van April af om dit uit te sorteer.  Hulle het derduisende rande ge-“over-charge” op ‘n rekening.  Ek moes dit noodgedwonge betaal.  Hulle het erken dit was ‘n fout van hulle kan af (ene Tifo, die drol!) maar reguit gesê dat hulle nie weet hoe om dit uit te sorteer nie.  Met ander woorde, ek verwag om vir die volgende twee jaar ‘n nul-rekening te kry, maar dit is nie die geval nie…  Niks word reggestel nie.

Verder gaan die lewe aan by die huis en ek moet taxi speel laat die kak wit sit!  Ek ry myself des-moers.  Verál vir die Tiener en haar maats.  My etensuur word opsy gesit om rond te ry.  Ek is móég.  Moeg vir die Laatlam wat tjank.  Moeg vir die Tiener wat rondgery moet word.  Moeg vir my werk.  Moeg, moeg, moeg!

Maandag-oggend toe gaan stap ek en skielik begin ek tjank.  Ek het Maart-maand (wat ek van kan onthou) laas gehuil.  Anti-depressante het soms ‘n lelike manier om mens emosioneel “dood” te maak, so ek huil bitter min.

Later die oggend sit ek en hare droogblaas, midde-in die chaos in ons huis (met die Laatlam wat êrens in die huis loop en tjank).  En skielik begin ek wéér tjank.  Die Laatlam kom die kamer in gesuiker en sy sien haar ma is aan te-huil.  Dadelik hou sy op en troos my.  Tjoep-stil…

By die werk gekom.  Toe tjank ek WEER (maar kyk, TOE is die krane oop!).  My ma (vir wie ek werk) troos my en bel die mister.  ‘n Uur daarná kom die Mister by my werk aan.  Teen daardie tyd toe lyk my oë al soos muishond-poessies-ná-paartyd van al die gehuil.  Hy en my stiefpa gryp toe in,  maak ‘n paar oproepe en begin toe goed “submit” wat ek vir ‘n dônner nie ge-“submit” kry nie.  My kollegas skarrel rond en maak afskrifte van dokumente en skandeer dit om die lewe vir my makliker te maak.

Later die middag toe gaan haal ek die Tiener by die skool om haar na haar ekstra Wiskunde klasse te vat.  Daar gekom, toe begin ek huil toe die onderwyseres met my kom gesels.  Láter die middag begin twee ander mammas (wie se kinders óók by dieselfde plek ekstra klasse kry) my Whatsapp.  Hulle bied aan om uit te help met die rond-geryery.

Terug by die werk, toe kom ons bode om vir my die munisipale rekeninge te bring.  Ek het daai papiere net so een kyk gegee toe tjank ek weer.  En ou Alice troos net…  Die volgende dag toe kom sy na my toe met die nuus dat sy die munisipaliteit se finansiële bestuurder (NOGAL!!!) gaan sien het en dat Tifo knie-diep in die kak is.  Sy het ‘n afspraak met hom (die finansiële bestuurder) gemaak vir vanmiddag en hy het belowe dat die kwessie met die rekening vandag uitgesorteer sal word.

Later die aand toe kyk ek “Happy Feet” saam met die Laatlam.  Toe tjank ek weer… vir oulaas…  daai pikkewyntjie se hartseer blou ogies…

Gisteraand toe kom die Mister by die huis.  “Jy het Maandag af by die werk.  Ek het klaar met jou ma gereël.  Ek vat jou Montecasino toe en ons slaap sommer in die hotel oor.  Dis jou verjaarsdag-geskenk van my af…”

Nee hel!  Hierdie tjank-ding werk nogal, hoor!  Jy pik net ‘n traan en dán besluit mense om jou uit jou verknorsing te help.

Uit met die tissues!

128546690837.jpg

‘n Bietjie van alles…

Op ‘n ligter noot… ‘n Paar dinge waarop ek hierdie week afgekom het.

‘n Bietjie (baie) grillerig:

20f76041a7d0b20c0b486b6eb116691f

Iemand wat ek volg op Pinterest was hierdie week baie hard besig om resepte vir “runners” (hoenderpote) te “pin”.  Mense, mense… ek gaan eerder klyte toe van hongerte.  Ek wil ‘n hoer-beroerte kry as ek net die goed daar in Pick-n-Pay se vrieskas sien.  Ek geen nie om hóé lekker jou ouma dit maak nie, dis net verkeerd.  In álle opsigte!

 

‘n Bietjie dom:

enhanced-buzz-20038-1327001628-3.jpg

“Stupid is as stupid gets!”

 

‘n Bietjie eienaardig:

90e11e7230664ac0be2b26a689af7fc2.jpg

Hierdie is al blykbaar ou nuus maar ék wat (lyk my) in ‘n boks bly het eers twee weke terug daarvan gehoor.  Ek het bietjie gaan oplees.  Party  bronne maak dit af as ‘n “hoax”, terwyl ander bevestig dat Tieners dit wél doen.  Jy doop ‘n tampon in Vodka in sit dit dan in jou va-jay-jay want jy raak vinniger gepis en niemand kan dit ruik nie.  Ek het toe op iemand se blog afgekom wat dit ‘n “go” gegee het en sý reken dat, behalwe dat haar nunu vreeslik gebrand het en dit uiters ongemaklik was, sy glad nie “sloshed” geraak het nie.  “Amuzing”, nietemin…

 

‘n Bietjie waarheid:

f72edcc28411eed38152eb7b293c0767.jpg

 

‘n Bietjie snaaks:

272de2f9dde79478d7565d0961c90b7b.jpg

 

‘n Bietjie “WOW”

64addaee3b4ecbe577b4003def2b9217.jpg

 

Lekker naweek, almal!

“Dink…”

Om te stap het sy voordele.  Alhoewel ek beslis nog nie naastenby fiks is nie, kom ek agter dat ek anders begin “dink”.  Van Sondag af “dink” ek nou aan hierdie storie tussen my oupa en my ma terwyl ek stap en hoe ons dit kan benader.  Familietwis is nou maar eenmaal nie lekker nie.  Vanoggend, nádat ek gaan stap het, het ek vining klaargemaak, die kinders by die skool gaan aflaai en deurgeskiet V-Town toe.  Na my oupa toe.  Hierdie kak moet nou einde kry…

Daar gekom, toe luister ek geduldig na sý kant van die storie.  Ek het hom toe verduidelik, dat, volgens mý, dit nie regverdig sou wees om my ma en sy vriendin aan mekaar verbind te hou (deur vir die tannie verblyfreg te gee) ná sy dood nie.  Die twee kom eenvouding nie oor die weg nie en ek kan nie sien dat dit ooit sal gebeur nie.  Ek stel toe voor dat  hy die meenthuis aan die tannie bemaak in sy testament of, alternatiewelik, vir haar geld los.  Hy het saam met my gestem.  So, wat sy besluit ookal is, daardie kwessie beskou ek as afgehandel.

Ek het toe ook vir hom gesê dat ons vrouens (dogters) anderste wesens is as dit by ons ouers kom.  Ons wil hoor dat jy lief is vir ons.  Gee ons so nou en dan ‘n drukkie en ‘n soen op die voorkop.  Sê vir ons dat jy trots is op ons.  Dadelik was hy toe op die verdediging:  “Maar jou ma weet  ek is lief vir haar!”  “Nee oupa, oupa moet dit vir haar SÊ.  Sy het nodig om dit te hoor en te voel.”  Nou, hierdie ding wat ek vir hom gesê het, nê?  It hits very close to home, omrede my ma nooit liefdevol was teenoor my nie.  Dalk is dit omdat sy ook nie so grootgeword het nie.

Terug by die kantoor het ek na my ma toe gegaan en vir haar gesê dat sy haar nie verder moet bekommer oor my oupa se voorstel om vir die tannie verblyfreg te gee in sy meenthuis nie.  Toe vertel ek vir haar mooi, maar ferm dat sy moet ophou om dadelik op haar gevoelens te reageer.  “Moenie as ma, ma se moer pluk die eerste ding skree wat ma voel nie.  As iemand ma in ‘n hoek druk en ma se veg-of-vlug instink skop in, haal diep asem en sê vir die persoon dat jy eers oor die situasie gaan nadink en later daaroor sal praat.  Ma het ‘n manier om mense bitter seer te maak met wat (en hoe) ma sê.”  My ma het toe erken dat sy baie skuldig voel oor die goed wat sy vir my oupa gesê het.  Daai is ‘n eerste!  Ek het nooit besef dat my ma ‘n gewete het nie!

Laastens het ek vir my ma gesê dat, net soos wat sy haar geld kan spandeer soos wat sy wil, só mag my oupa ook.  Ons is nie “entitled” tot enige erfgeld nie.

Ek dink toe aan my stiefsussie wat eendag ‘n lelike uitval met haar ma gehad het.  Sy was besig met haar matriekjaar.  Sy het by die deur uitgestorm en is skool toe sonder om haar ma te groet.  Toe sy die middag by die huis kom, toe wag haar pa (nou my ma se man) haar by die deur in met die nuus dat haar ma oorlede is in ‘n karongeluk.  My stiefsuster dra vandag nog baie swaar aan wat gebeur het.

Ek het my ma toe mooi gevra om huis toe te gaan en my oupa te bel.  “Maak vandag reg.  Julle gaan Vrydag see toe en oupa gaan Sondag Klein-Kariba toe.  Moenie dit los nie…”

Hulle praat nou nog.  Soos beskaafdes.  Soos dit hoort…

 

 

Geld, geld, geld!

Hier is lelike dinge wat besig is om te gebeur in ons familie en ek is nie ene vir kante kies nie.  Elkeen sien dinge uit sy/haar eie oogpunt en elkeen is geregtigtig op ‘n opinie.

Wat dink julle?

Man en vrou het vir jaar al sáám hul eie besigheid.  Dit gaan goed.  Hulle maak ‘n behoorlike neseier bymekaar.  Soos die lewe maar is, kom die vrou op ‘n rype ouderdom te sterwe.  Die man is ook nie meer so perdfris en gesond nie.  Hy ontmoet ‘n ander vrou wat hom mooi versorg.  Hy besluit om sy testament te verander sodat sy lewensreg op sy eiendom het.  Die kak spat want die kinders voel dit is onregverdig.  Sy vrou het dan ook haar lewe lank sáám met hom gewerk?  Waarom vir die nuwe vrou iets nalaat waarvoor sy afgestorwe vrou óók gewerk het?  Let wel dat daar mildelik vir die kinders voorsiening gemaak is terwyl die ma nog gelewe het (motors is gekoop, huise is vir hulle gebou, hul kinders se skoolfonds en studies is betaal).  Daar word ook vir hulle voorsiening gemaak in die testament.  Om te erf is nie ‘n reg nie.  Dis ‘n VOORREG!

As jy dood is is jy dóód.  Jy bôdder mos nie meer wat hier op aarde aangaan nie?

Word ‘n mens se “legacy” dan gemeet aan die skatte wat jy vir ander nalaat of HERINNERINGE?

My ouma is verlede jaar dood ná ‘n vyftien-jaar lange stryd met Alzheimer’s.  My oupa het ‘n ander vrou ontmoet maar ek sal (medies gesproke) nou nie juis sê dat daar iets méér as vriendskap tussen hulle is nie want ek hanteer AL sy sake.  Ek kry tot al sy mediese verslae en volgens dít is seks is nie op die tafel nie.  Die tannie is goed vir my oupa.  As hy sê poep, dan POEP sy!  My oupa is ‘n baie “demanding” mens.  Nietemin lyk hy vir my gelukkig.  Dit is nie grappies om iemand te versorg wat Alzheimer’s het nie en my oupa het swaargekry om my ouma te versorg.  Toe ek swanger geraak het met die Laatlam en nie meer sáám met haar in die stort kom klim om haar te was nie, en my oupa se rug begin ingee het, het ons haar in ‘n versorgingseenheid laat opneem.  Dit was die moeilikste besluit wat ons nog óóit geneem het.  Ek dink dit is ook waar ek afskeid vaan haar begin neem het.  En my ma het net op haar agterent gesit.  Twee dae nádat ek uit die hopsitaal ontslaan is met die Laatlam se geboorte toe moes ek hulle studeerkamer gaan oppak het (my oupa het ‘n meenthuis in ‘n aftreeoord gekoop).  Nie my ma nie.  EK!  Met my wond en al!

Nou wil my oupa vir die tannie lewensreg gee op sy meenthuis en my ma is histeries.  My ma reken die tannie is nie “ons klas” nie en sy en my oupa het mekaar lelik ingevlieg Saterdag.  En ek kén my ma.  As sy haar sê, sê, dan dryf sy jou na pille, goedkoop drank, hospitale en psigiaters.  En was só moerig want die ou man het reeds vier beroertes gehad!

“Maar wat sou jý doen?  Jou ouma het óók vir daai geld gewerk?!”  skree sy.  Ek het probeer om haar te kalmeer en ek het haar toe gevra wat ons sou gedoen het as die tannie nié daar was nie:  “Sou má hom op en af gery het?  Sou má vir hom doktersafsprake gemaak het en gesorg het dat sy koskaste vol is?  Nee!  Want ék moes dit doen terwyl ouma nog gelewe het!  Word die herinneringe aan ouma dan gemeet aan materiële dinge?”

Jislaaik ek kan die fokken kak nie meer vat nie!  Álles draai om geld!

My oupa en ouma het mos hul deel vir die kinders gedoen.  Kan hy nie nou maar sy laaste jare doen wat hy wil en sy geld spandeer soos wat hy goeddink nie?  Ja, hy en my ouma het sáám geld gemaak, maar sy is nou dood met ander woorde dit is nou sý geld?  En as die vroumens nou ‘n “gold digger” is dan sal sy eendag rekenskap moet doen?  Alles gaan “anyway” tot pis!

Of is ek nou verkeerd?  Dalk is my liefde vir my oupa so blind dat ek nie aan die nagevolge en die “wat as…” dink nie.  Die Mister dink my oupa is kens (uit ‘n ouditeur se oogpunt).

All hierdie stront nou net voor die Kersseisoen.  My sussie van die Kaap kom nie meer vir Kersfees nie.  My ma en oupa is moerig vir mekaar.  My oom het ons almal afgeskryf.  My stiefsussies WIL nie Kersfees na my ma-hulle toe gaan nie.

Wat nou?

ca11737ea0927c9cc6c3cebd54fb38bd.jpg

Ek dink ek het my hart verloor…

Eendag, nie so lank gelede nie, het ek ook ‘n “best gay friend forever” gehad (ongelukkig het die “forever” slegs nege jaar geduur).  Jislaaik, ons was érg oor mekaar.  Ons sou saam met mekaar toilet toe gaan en soms, ná ‘n gat-skuur sessie, het ons saam in die kooi ook geslaap (tot my “boyfriend” van destyds se irritasie).  Hy was soos my “brother from another mother”.  Ons sou byvoorbeeld besluit om te gaan draf, en dan kom hy by my aan met ‘n bottel wyn en hy sê:  “My Noenoes, dit lyk of dit gaan reën…”  Dan is daar net ‘n enkele wolkie in die lug.  Dan sit ons buite met ons “work-out” klere en getrek raak in pleks van fiks raak.

Hy was die ene wat ek sou bel as ek ‘n pap wiel gehad het en ék was die een wat hý sou bel as iemand sy dop ge-“spike” het en iemand hom uit ‘n hool moes gaan haal.

Op ‘n stadium het hy Pretoria toe getrek en met die “celebs” deurmekaar geraak en toe hy ná twee jaar teruggekom het, was sy kop heeltemal ge-“corrupt”.  Hy het vreeslik “vain” begin raak en boonop in ‘n patologiese leuenaar ook ontaard.  Die laaste strooi was toe hy kak tussen my en my ma gemaak het.  My verhouding met my ma is baie plofbaar.  Ons vermy konflik met mekaar ten alle koste want ons sal mekaar se lewens verwoes.  So, enige iemand wat deur middel van leuens moelikheid tussen ons maak, sal nooit weer ‘n tweede kans kry met my nie.

Ek verlang na hom.  Eerlikwaar.  Dit vat baie om my so moerig te kry tot die punt wat ek jou afskryf, maar as jy tot daai punt gekom het is dit verby.  Finish en klaar!  Hy het al probeer kontak maak, maar ek bly by my besluit.  Tóg mis ek dit om ‘n gay vriend te hê.  Só ‘n vriendskap is net ánders ge-“wire” en ek mál dit.  Ek mis die pittighede.  Die lag en die huil.  Die “dares”.  Die gesuip-raak agter die kospotte.  Die gemaklikheid.  Die skok-gesprekke wat ek met hulle kan voer sonder om geoordeel te word.  Ek het ander gay vriende, maar die hele lot fok mos Kaap toe!

Selfs die Mister het vir my al gesê:  “Liefie, ek dink dit is tyd vir jou om weer ‘n gay vriend te kry…”

Gister toe gaan ek weer na ou Barras toe wat my hare doen.  Óok gay.  Ons drink toe ons gebruiklike “katjie” en skinder oor die een of ander persoon wat mense se geld gesteel het en toe selfmoord probeer pleeg het.  En Barras haak af en sê:  “Kyk nou die failure wat sy is… Kan nie eers ordentlik fokken selfoord pleeg nie!”  Mense!  Dis nie grappies as Vodka en Dry Lemon by jou neus uitkom nie!

Oh my word ek dink ek het my hart op my “hairdresser” verloor!

Spasie vir die nasie!

Nou die dag toe gaan ek gou Pick-n-Pay toe om krag en ‘n rook-dingetjie te gaan koop.  Geduldig val ek agter in die ry in en wag my beurt af.  ‘n Middeljarige vrou kom staan toe agter my.  Nee.  Sy het téén my kom staan.  As ek haar die kans gegee het, het sy seker bo-op my skouers kom sit.  Ek kon haar asem teen my nek voel blaas.  Ek sweer, ek sal ‘n aap kak!

Toe ek haar baie mooi vra om terug te tree, toe word ek toegesnou:  “Tsk… You racist bitch”!

OH, HELL NAHHH!

Nou kyk.  Ek beskou myself nie as ‘n rassis nie.  As ek gewoontes en tradisies van ander bevolkingsgroepe nie verstaan nie, dan gaan lees ek daaroor en probeer verstaan.  “Knowledge is power”.  Soos die geval met my bure wat die bokke so slag.  Dit het my erg gegrief maar ek het gaan lees oor hulle Christelike vakansiedae en tradisies en ek aanvaar dit nou, al wil ek soms daai arme bokke net gaan red.

Die meeste van my kliënte is swart.  Hulle noem my “sister” en ek noem hulle “my dear”.  Soms val hulle by my kantoor in met ‘n bottel koeldrank dan “chat” ons oor ditjies en datjies.  Die straatkinders wat soms my kar was noem my al “mamma” en as ene nou “cheeky” met my raak omdat hy te veel gom gesnuif het dan is daar altyd ‘n groepie wat hom kortvat en my beskerm.

Maar hierdie ding van mense wat so téénaan jou staan werk nie vir mý nie.  Ek moet soms die Tiener ‘n arm-lengte (wat vir my die aanvaarbare distansie is) wegstoot want soms sal sy óók so bietjie té naby aan my kom staan as ons in ‘n tou staan.  My een kollega wat in die “township” bly sê vir my dit is omdat hulle nie gewoond is aan spasie nie.  “Go and have a look.  Black people have more patience than white people because they are used to wait in long ques in over-crowded places.  They don’t even notice that they are invading your personal space…” 

Vanoggend toe gaan ek weer Pick-n-Pay toe (fok, ek weet nie waarom ek myself so straf nie want die local Checkers is BAIE beter!).  Wéér kom staan ‘n ou agter my, só teenaan my dat ek sy hempsknope agter teen my rug kon voel.  Niemand het agter hom gestaan nie.  Die plek is so stil dat daar net twee tille oop is.  Maar ek voel die woede in my opstoot en voordat ek iets kon sê toe voel ek hier kom een moerse hooikoors-aanval (die laaste week is daar sulke wit donsies orals in die lug en ek vermoed ek is allergies daarvoor).  En net daar, sonder om te dink, draai ek toe om (sonder om my hand voor my neus en mond te sit) en ek nies op daai man dat die snot so op sy skouer sit!  Ek sweer!  Ek wou nog keer maar daai ou was basie bo-op my.

Nou sit hy met snot op sy pers hemp en dít alles omdat hy nie weet van om mense se “personal space” te respekteer nie!

Mense van die nasie:  Ek is nie ‘n rassis omdat ek van jou verwag om my persoonlike spasie te respekteer nie.  Dit is ‘n higiëne-ding en dit laat my uiters ongemaklik en kwesbaar voel.  Dit is die rede waarom ek nie na “over-crowded” restaurante en drink-plekke gaan nie – “nevermind” die ras van mense wat om my saamdrom nie.  Ek het nie nodig om lyf-teen-lyf met ander mense te staan en te ruik wat jy vir “breakfast” gehad het nie.  Ek sal dieselfde voel as ‘n wit persoon so teen my staan.  So asseblief, hou op met die rasse-kaart!

4e22badafcb1dfe161ab64150790f8b0

Marshmallow…

Ek voer ‘n oneindige oorlog met my liggaam en wat ek in my mond druk.  Ek is nie seker waar dit vlam gevat het nie, maar ek dink dit was toe my ma my skelm met ‘n video-kamera afgeneem het toe ek sestien jaar oud was en dit toe vir my (en almal wat bereid was om daarna te kyk) teruggespeel het om vir my te wys hoe vet ek was.  Dalk ook omdat etenstye nie kuier-tye was nie, maar baklei-tye.

Toe ek skool klaargemaak het, het ek begin leef op Thinz, koffie en sigarette.  Vir baie jare het ek omtrent vier tot agt pille per dag gedrink.  Soms net om deur die nag te kuier.  Om en by 2008 het hulle dieëtmiddels met ephedrine van die rake onttrek en mag jy dit slegs per doktersvooskrif gekoop het.  My dokter wou dit nie vir my voorskryf nie, plus, dit het onbekostigbaar geword.  Maar ek was OK.  Die onttrekkingsimptome was vreeslik, maar ek het dit gemaak en nie veel gewig opgetel nie.

Ná die Laatlam se geboorte (ek het dertig kilogram  met die swangerskap opgetel) in 2012 het ek vreeslik gesukkel met my gewig en drastiese stappe gevolg om gewig te verloor.  Ek het begin fiets-trap (tot 10km per dag) en minder geëet en die vetjies het weggesmelt.  Maar, dit was nie vir my genoeg nie.  Ek het manies geraak oor my gewig en dís waar die bulimia my beetgekry het.  Ek kan ure lank met iemand praat wat deur middel van die middel-vinger gewig wil verloor want ek ken elke “trick” in die boek.  Dis ‘n siek spul!

As gevolg van verskeie omstandighede, asook die bulimia (let wel, ek was nie anoreksies nie), is ek vroeër hierdie jaar opgeneem en het ek opgehou om my kos op te bring.  Ek kan nie begin om te sê wat alles fisies met jou liggaam gebeur as jy vyf keer per dag opgooi nie.  Jou tande word sleg.  Jou vel raak lelik.  Jou naels breek.  Jou hare val uit.  Jou liggaam is in pyn.  Jy het konstante sooibrand. Dit help ook nie jy is maer en jy voel soos die hond se gat nie…

Nodeloos om te sê, het ek sewe sewe kilogram opgetel vandat ek opgehou het en my hart is GLAD nie wit daaroor nie!

Sondag toe gee die Mister vir my ‘n drukkie en hy reken my ek is sy “Marshmallow”.  Wat. De.  Fok??

Ek is niemand se dônnerse marshmallow nie!

Gister toe gaan koop ek my eerste paar “name brand” oefenskoene want ek moet, MOET hierdie gewig (op ‘n heilsame manier) afskud.

dadc1af26c1d42c74d4c5292da282989.jpg

Ek wil so graag ‘n vriendskap smee met hierdie liggaam van my en goed wees vir haar.

Die tiener het haarself betjorts want:  “Waarom kan ék nie ook sulke tekkies kry nie?!”  Maar sy dink nie daaraan dat die Mister vir haar twee maande terug ‘n paar Nikes gekoop het nie.  My kollegas het selfs gesê dat hulle so bly is dat ek bietjie vir myself iets koop want ek dink altyd eers aan die kinders voordat ek aan myself dink.

Vanoggend 05:15 toe val ek in die pad.  Dit was ysig koud maar o, so rustig.  Nie een kar het verby my gery nie en net een hond het vir my geblaf.  Honderde voëls wat ontwaak het terwyl ek gestap,  nee, GEWANDEL het.  Ek is nie ene vir oefen in ‘n groep (soos ‘n gym) nie.  Ek wil ook nie sáám met mense gaan stap nie.  As dit by sulke goed kom is ek beter af op my eie.  Ek soek nie ‘n geselsery nie.  Net my eie gedagtes.

Moerdyk ek is onfiks.  Toe ek by die huis aankom toe pyn my ore van die koue en my rook-longe suis soos rooiworsies in ‘n mikrogolfoond.

Ek moet, móét deurdruk…  sonder pille en sonder die vinger.